Segue sen haber misericordia

2012-06-19

Non había misericordia naquel 1990, no que Xelís de Todo sacaba a que, coido, era a súa segunda novela, e segue sen haber misericordia hoxe. Houbo, posiblemente, unha mudanza na estética e nos xeitos de asumir a ausencia.

Alén da heroína, que estragaba a vida dunha xeración, as ombreiras e os cortes de pelo non axudaron ás manifestacións de descontento dunha mocidade que se esluía en dirección aos sumidoiros da resignación.

Naquel tempo, no que, mais que as circunstancias, a asunción das mesmas, conducíannos cara unha sorte de fracaso que viña marcado na xenética, segundo a nosa pertenza á clase, ser feliz era outra cousa, que se situaba entre a xenreira e a ignorancia.

Hoxe, vinte anos despois, coa capacidade de asombro e a que nos permitía ser felices baixo o estigma do vivido, volvemos atoparnos coa xenreira e a ignorancia doutrora, mais desta volta coa influencia daquel mal de bobos, baixo o título de globalización da miseria.

No tempo no que as curmás de Risco ficarán na historia como causantes dos meirandes secuestros, mais que económicos, da independencia de pensamento e de xestión dos propios recursos, sempre populares, os estados que rescatan promoven os contratos lixo máis lesivos dende a existencia da escravitude, deixando da man do capital, todo o que nun tempo foi valor, a produción e a forza de traballo, para favorecer a quen non produce, senón que especula, nunha sorte de abstración divina, con todo o alleado.

Non vale, como non valeu daquela, berrar BASTA!!!

Xa non hai quen escoite os berros. Non importan as imaxes da miseria, asimiladas grazas ao sensacinalismo televisivo. Se cadra importa, nalgunha medida, o sangue que os mineiros verquen arestora nas estradas asturianas, ferindo a moitos menos dos que sería necesario. Se cadra, vítima dunha simplificación contestataria, iso sexa o máis relevante que aconteceu nos últimos anos, nas loitas deslabazadas e sen vencellos entre sectores que se deron tanto neste país como na contorna. Mais, e nisto consiste a verdadeira crise, non ha haber misericordia para eles e elas, nin para as loitas que os sobrevivan, e xa non polo capital, nin polo poder gobernamental que resista títere nese momento, non haberá misericordia (como se alguén a solicitase ou a desexase nalgún momento) por parte das propias clases populares.

Categories : Sen clasificar

Quindi. Que fodan a outr@s! Cómpre ir pechando

2011-09-12

Fai uns días dicía, volvo sobre o agro… realmente nunca marchei, polo que teño, tamén, cargo de conciencia. Hainos que van, regresan, na procura dun unicornio, mais este, de ter existido, non se atopa nese momento, acontecendo o que dicía Vian:

Cando voltamos, ao día seguinte, /O unicornio xa non estaba.

pero unha vaca, con un corno en plural, /é malia todo un pretexto moi válido/ sobre todo cando se está empalmado como un Turco./ Cómpre dicir, no seu descargo,/ Que os Turcos teñen unha sólida reputación.

Pero agora, o mes de maio terminou/ Entón xa non facemos nada até o ano próximo.

O certo é que para vir unha vez ao ano, ás veces é mellor estar ausente de maneira continuada, sobre todo se somos a dereita e pretendemos facernos cargo do goberno dos anexos rústicos á urbe.

E dicía Vian:

Todos dan polo cu ás moscas./ Pero hai dúas maneiras de dar polo cu ás moscas:

Con ou sen o seu consentimento.

Categories : Sen clasificar

De Noia a Madrid pasando por Ana Cibeira

2011-04-01

Esta noite, Colectivo Sacou e a Porta Verde do Sétimo Andar xúntanse nun acto de presentación de ambos proxectos, no que a poesía terá un papel principal. Cartafol do serán é o título da iniciativa, na que se darán a coñecer as últimas propostas dos colectivos.

E o día 9, a librería La Marabunta de Lavapiés, barrio castizo madrileño, acollerá a presentación das dúas últimas publicacións dA Porta Verde do Sétimo Andar. Aló estaremos da man da compañeira Ana Cibeira.

Outra das novas importantísimas, é a publicación de Ana do seu primeiro libro de poemas, Pintalabios. Edita Toxosoutos os poemas de Ana que, malia ter unha actividade frenética dende hai anos no mundo da creación tanto literaria como plástica e virtual, aínda non tivera a oportunidade de plasmar a súa obra nun libro. Desta volta, Toxosoutos aproveitou a oportunidade de sacar todo o xenio desta poeta, á que lle auguramos un moi próspero futuro con este o seu novo proxecto.

Categories : Sen clasificar

Reaparecido

2011-03-26

A primeira fin de semana que quedo en Lugo, despois de moitos meses. Preparando xa os novos proxectos, nos que De Castro, non foi máis que o inicio. Despois da fugaz aparición televisiva, o traballo e actividades varias deixaron en riba da mesa unha manchea de propostas literarias que vou abandonando e retomando aos poucos. Unha das pezas que me custa deixar, Estremas de Ana Romaní, ou o libro de Pedro P. Riobó, As desfeitas do día. Este último, un libro que Morgante desaproveitará como outros da súa edición. Pero súmanse a colección Illas Sisargas, con Xoguetes póstumos, E alentar na túa rosa e Rúa da Cancela. O que, despois dun intento fallido con Auster, que me reafirma no meu desprezo polos autores ianquis de best sellers, e a pausada calma de Indignádevos!, fan unha lista demasiado longa para recuperar nunha soa fin de semana.

Categories : Sen clasificar

O día que deixei de ler El País

2011-02-06

Ás veces seméllase á mente preclara de Galeano, pero é poesía, formalmente, sen esquecer que as palabras de Galeano tamén sonan a poesía. Falo de Jorge Riechmann, no seu libro ‘El día que dejé de leer El País’.

O outro día, nos premios Aresa, aos que asisto como profesional e sen ningún tipo de devoción, puiden ver como o señor Juárez, consellerio de Medio Rural, citaba até en dúas ocasións a Castelao, para referirse a un animal emblemático deste país, a vaca. Nese momento, recoñecín nas súas palabras a estratexía de apoderarse daquelo que doe, pero que non se pode obviar. Que o nacionalismo español se apodere da figura de Castelao, sen ser novo,  é un dos meirandes insultos a este país, porque afonda na desposesión de toda mensaxe política dos escritos e tratados do autor galego por excelencia.

Neste sentido, e volvendo sobre Riechmann, reproduzo:

NUEVO GOBIERNO, 1996

Los mismos que empobrecen a los pobres

tachan la fertilidad de la tierra

privatizan lo que es de todos

deforestan el sentido de las palabras

cercenan los vínculos entre aquí y allá

se presentan como príncipes de la cultura

Eso no me hace desconfiar de la cultura

pero sí me hace

aborrecer doblemente a tales príncipes.

Categories : Sen clasificar

Lois Pereiro

2011-01-30

¿Que lle podo ofrecer a quen me intente?

días contados de paixón inerte

e amor eterno sempre compartido

coa débeda obrigada a unha existencia

amortizada en pagos usurarios

conxugando os verbos vivir e amar

en primeira persoa do plural

reducidos ás formas do presente.

¿Que lle podo ofrecer a quen me intente

se son un fío solto da esperanza

tecida e destecida

por Penélope?

Poesía última de amor e enfermidade

Categories : Sen clasificar

Acta de independencia

2011-01-21

Mentres penso se facer folga xeral ou exiliarme a unha caverna, que me perdoe o Comité Central, leo este poema de Nicanor Parra:

Acta de independencia


Independientemente
De los designios de la Iglesia Católica

Me declaro país independiente.


A los cuarentaynueve años de edad

Un ciudadano tiene perfecto derecho

A rebelarse contra la Iglesia Católica.

Que me trague la tierra si miento.


La verdad es que me siento feliz

A la sombra de estos aromos en flor

Hechos a la medida de mi cuerpo.


Extraordinariamente feliz

A la luz de estas mariposas fosforescentes

Que parecen cortadas con tijeras

Hechas a la medida de mi alma.


Que me perdone el Comité Central.


En Santiago de Chile

A veintinueve de noviembre

Del año mil novecientos sesenta y tres:


Plenamente consciente de mis actos.

Categories : Sen clasificar

Os cadernos de Q de Vian

2011-01-16

Q de Vian Cadernos, a nova iniciativa do colectivo A Porta Verde do Sétimo Andar. Uns cadernos con dimensión internalicional, que lle deben o seu nome a un poema de Boris Vian, dedicado a si mesmo e que se titula No fondo do meu corazón, Au fond de mon coeur. Xestado a partir dunha frase nun seu caderno, escrita aló polo 1947.

Je vais être sincère -une fois n’est pas coutume-

Voilà:

Je serai content quand on dira

Au téléphone -s’il y en a-t-encore

Quand on dira

V comme Vian…

J’ai de la viene que mon nom ne commence pas par Q

Parce que Q comme Vian, ça me vexerait.

—-

O que vén sendo:

Vou ser sincero -unha vez non fai costume-

Vexamos:

Estarei contento cando se diga

Por teléfono- se todavía existe

Cando se diga

V de Vian…

Teño sorte de que o meu nome non comece por Q

Porque Q de Vian, iso vexaríame.

Categories : Sen clasificar

Helder

2011-01-10

Hoxe, finalmente, fíxenme coa poesía completa de Herberto Helder. Un investimento que se amortiza só, coa lectura e a relectura duns textos que sorprenden.

Entao o mundo transforma-se neste ruído áspero / do amor. Enquanto em cima/ o silencio do amador e da amada alimentam/ o imprevisto silencio do mundo/ e do amor.

Pouco máis podo engadir neste momento. Quedei prendado dos primeiros poemas, pero decateime que trala ausencia destes meses tocaba limpar o baño, actividade que se realiza mellor escoitanto Apocalyptica, Iquisition simphony. Agora cheira a un aroma artificial que se identifica comunmente coa limpeza, malia que ninguén foi quen nunca de describir tal cheiro. Pero ben, asumir ese tipo de estupideces é o que corforma a verdade do cotiá e o resto é uma altura oculta, um leite e uma vontade de cantar.

Categories : Sen clasificar

Liberdades

2011-01-04

No xornal Galicia Hoxe aparece un artigo da axencia EFE, dun tal Ignacio Ortega no que se pon de manifesto o pésimo entendemento das liberdades individuais, cando fala de que os rusos non valoran tanto os avances neste senso, como aqueles dereitos sociais conseguidos despois da revolución. O primeiro que debemos cuestionarnos é se, efectivamente, os avances conseguidos trala caída do réxime soviético, se corresponden coas liberdades individuais. Forman parte, acaso, a perda deses mesmos dereitos fundamentais dun avance nas liberdades individuais? A persecución de opositores ao actual réxime, a vixiancia extrema en defensa dos privilexios duns poucos, forma parte dos avances nas liberdades individuais? A reconversión da superestrutura clandestina establecida por riba dos gobernos, máis ou menos lexítimos, modificada para fomentar medidas que inciden na consecución de máis privilexios para os xa privilexiados? Son acaso liberdades individuais, a participación en comicios corruptos, nos que reafirmar o único sistema posible, a única opción viable e democrática, segundo un concepto de democracia deturpado para que responda aos intereses particulares dunha minoría? Se iso son liberdades individuais, efectivamente si houbo avances nese senso.

Débese valorar positivamente, segundo a ditadura do capitalismo, que os traballadores e as traballadoras teñan dereito a un salario de miseria, cando no se cuestiona directamente ese dereito, en nome dunha competitividade que só deixa beneficios a empresas, maiormente deslocalizadas, sen redundar en absoluto no beneficio xeral. Débese valorar positivamente, a eliminación dos servizos básicos (educación, sanidade,…) gratuítos, a favor da súa privatización segundo un sistema no que se beneficia deles única e exclusivamente quen pode pagalos, redundando, deste xeito, nunha desatención xeneralizada das clases populares e no aumento da xa avultada diferenza entre ricos e pobres. Debemos defender un sistema que promove a case totalidade dos conflitos bélicos mundiais, e que resulta ser un dos principais xeradores de pobreza, que esquilma os recursos naturais e que rexistra os maiores índices de contaminación planetaria.

Pido silencio, en nome do rigor xornalístico. Pido silencio, para levar a unha reflexión que nos conduza a reconsiderar a traxectoria actual. Pido silencio e calo, efectivamente.

Categories : Sen clasificar